Koliber poznał już w Bonn sekretarkę Henrika Mayera.
"Wzajemny flirt. Zachęty z jej strony."
Oczaruj ją, nie śpiesz się. Spraw, by jadła ci z ręki.
Ależ uroczy!
- Prawdziwy palisander. - Ekstra.
Wybrałam je dla pana Mayera. Jutro je przywiozą.
Mayer pierdnie w Brukseli, a my słyszymy tutaj.
Głośno i wyraźnie!
- Cześć, słońce. - Hej.
- Czy to nie nowe biurko pana Mayera? - Podarował mi je.
Wszystko gra?
"Rok 1984"
- Dlaczego Thomas jeździ twoim autem? - Pożyczyłam mu.
Cieszę się, że tu jesteś. Ale nie martw się tyle.
Cóż za precyzja.
Kwatera główna NATO, Bruksela, Belgia
I jak?
Będzie pasować.
Będzie zachwycona.
Lindo...
Dziękuję, że pomyślałaś o mojej córeczce.
- Udanego weekendu. - Dziękuję, wzajemnie.
Wołajcie mnie, jeśli przyjdzie coś jeszcze.
- Cześć. - Hej.
O rety!
.:: GrupaHatak.pl ::. .:: seriale-asd.pl ::.
{c:$aaeeff}Deutschland 83 IV: Northern Wedding
{c:$aaeeff}Tłumaczenie: kat Korekta: sindar
Stacja nasłuchowa wywiadu NRD, Berlin
- O rety! - Może wcale nie...
- Ej! - To idzie dalej.
Chodź no tu! Co to jest? Zobacz, co znalazłam!
Bo ja wiem? Co?
Tak jakby mikrofon.
- Nagranie z godziny 14:12. - Znaleźli sprzęt.
Co zrobimy z Kolibrem?
Słucham?
Tak. Stamm!
Ktoś do pana czeka na stróżówce.
Tylko proszę nie zapomnieć o prezentacji dla generała.
Ma być na dziś!
Baza Ferdinand Braun Daun, RFN
- Co tu robisz? - Stęskniłam się.
- Mogłaś zadzwonić. - To miała być niespodzianka.
No w sumie. Chodź.
Dzień dobry.
- Żona dzwoniła? - Nie. Ale ma urodziny!
Kurwa.
I dzwoni Paul Debono z kontrwywiadu NATO. To pilne.
Dlaczego mi pani przypomina, kiedy jest już za późno?
Generał już odbiera.
- O co chodzi? - O nic.
Po prostu się cieszę.
Przepraszam. Ja też się cieszę.
- Koty zostały w domu? - Będzie nam przyjemniej bez alergii.
Ale z alergią też było fajnie.
- Zróbmy sobie dziś piknik. - Co?
- No Moritz! - Czemu nie.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też. Co tu robisz?
Mama ma urodziny. Miałam nie przyjeżdżać przez ojca,
- ale pamiętam, co mi powiedziałeś. - Jestem Linda. Z Brukseli.
A ja Devita. Znaczy się, Yvonne.
- Zostajesz na weekend? - Tak.
Muszę już iść. Bawcie się dobrze.
Dziękujemy.
Dom Tischbiera, Bonn - Przy ulicy będzie scena.
Mowy wygłoszą Heinrich Böll i Petra. Główną gwiazdą będzie Brandt.
- On? - Sam Willy Brandt.
Nie jako polityk, ale po prostu jako obywatel.
To największy wiec w historii Niemiec.
W samym Bonn oczekujemy pół miliona ludzi.
I co nam to da?
- Cóż takiego? - Słucham?
Nawet Petra Kelly nie ma złudzeń, że i tak rozmieszczą Pershingi.
A skoro liderka Zielonych tak sądzi, to jak przekonamy parlament?
Nic tak nie jednoczy ludzi, jak wspólny przeciwnik.
Na dziś to wszystko. Do wtorku.
Na razie.
Musisz nad sobą panować, jeśli chcesz coś osiągnąć.
Mam bilety do kina.
- Grają "Koniec historii". - To już była premiera?
To pokaz dla mediów. Chcesz pójść ze mną?
Tak. Chętnie.
Bardzo.
Paul ma rację, Henriku. To grubsza sprawa.
Sprawdziliśmy wszystkie sprzątaczki.
Dwie są w kraju nielegalnie, żadna nie jest szpiegiem.
A co z pańską sekretarką?
Z Lindą Seiler? Była sprawdzana szczególnie dokładnie.
- Proszę ją i tak wezwać. - Wyjechała.
To proszę jej kazać wrócić.
Wolfgangu, przyjadę jutro i przesłucham twoich ludzi.
- We wszystkim ci pomogę. - Dobrze, do jutra zatem.
Pensjonat niedaleko bazy - Muszę iść.
Naprawdę. Muszę.
- Muszę. - Jeszcze nie.
Skończę prezentację dla Edela. Długo to nie zajmie.
Wkrótce wrócę.
Do zobaczenia.
- Moritz? - Tak?
- Pośpiesz się. - Tak.
Odbierzesz?
Dom państwa Edelów, mówi Renate Werner.
Jaka szkoda.
Tak, przekażę jej. Dziękuję.
Dzwoniła pani Netz.
Wolfgangowi coś wyskoczyło. Musi zostać na noc w bazie.
Wszystkiego najlepszego.
Znalazłam.
Spotkałam na mieście Moritza Stamma z dziewczyną.
- Wyglądała jak enerdówa? - Odpuść sobie.
Tylko pytam.
- Mamo, wiedziałaś, że ma dziewczynę? - Nie. Ale czemu nie?
To młody, przystojny mężczyzna.
- Pewnie to nic poważnego. - Daj sobie spokój z tym chłopakiem.
- Coś jest z nim nie tak. - Przestaniesz wreszcie?
- Byłaś pijana. - Może, ale swoje słyszałam.
- Ten telefon na przyjęciu. - Może nie pij tyle tego wina.
Wolałabym nie spędzać urodzin sprzątając moją siostrę z podłogi.
Jak możesz tak mówić?
Masz takie idealne małżeństwo w tym waszym domku z kart!
- Wrócił porucznik Stamm. - Proszę go przysłać.
Wejść!
- Panie generale. - Zamknijcie drzwi, poruczniku.
- W czym mogę pomóc? - Usiądźcie.
Poruczniku Stamm.
Macie kontakt z sekretarką Henrika Mayera?
- Słucham? - Pamiętacie tamtą noc w Brukseli.
Jak jej było?
- Linda. - Linda Seiler.
Jutro zostaniesz przesłuchany w jej sprawie.
- Dlaczego ja? - Przespaliście się z nią, prawda?
Mówcie teraz, jeśli się czegoś powinienem dowiedzieć.
Nie mam niczego do powiedzenia.
Znaleziono dziś pluskwę w NATO-wskim biurze analiz w Brukseli.
Ktoś jest szpiclem, Stamm.
Znajdziemy go i wyeliminujemy z gry.
Tak jest.
PRZEKABAĆ LUB ZLIKWIDUJ LINDĘ
Cześć.
Coś się stało?
- Zaczynam się bać. - Nie, wszystko gra.
Wybierzemy się na ten piknik?
Dobrze.
- I co? - Nic nowego, panie generale.
Akta Stamma są nudne jak flaki z olejem.
Nigdy nie dostał nawet mandatu.
- Może coś przeoczyliście? - Sprawdziłem dwa razy.
- I jesteście pewni? - Stuprocentowo.
Dobrze. To sprawy nie było.
Lepiej dmuchać na zimne, panie generale.
Jutro NATO przeprowadzi śledztwo w bazie.
Dopilnujcie, by otrzymali odpowiedzi na wszystkie pytania.
- I żeby w koszarach był porządek. - Tak jest.
Jeśli chcesz mnie upić, to jesteś na dobrej drodze.
Boże, ależ tu pięknie!
- Czekaj! - Co?
- Wolniej! - Coś nie tak?
- W porządku? - Już nie mogę.
Boże!
- Jesteś ciężka! - Co?
Co?!
Przestań się wygłupiać!
Skurcz mnie złapał!
Ratunku!
Pomocy!
Trzymam cię! Nic ci nie będzie.
Oddychaj. Głęboko.
Spokojnie.
Głęboko.
Jestem przy tobie, wyciągnę cię. Leż na plecach.
Ocaliłeś mi życie.
Uciekłabyś ze mną? Gdybym cię poprosił?
Oczywiście. Kiedy chcesz.
- Tak? - Tak. Kocham cię.
Kocham cię.
Dom rodziny Rauchów, Kleinmachnow, NRD
- Coś się stało? - Daj mi kluczyki.
Co ci strzeliło?
Ingrid więcej nie da ci samochodu. Porysowałeś go.
Co ty wyprawiasz, zwariowałaś?!
Co to za książki w piwnicy? Wiesz, że cenzura ich zakazała!
Jakie książki? Nie wiem, o czym mówisz.
Cokolwiek robisz, Thomas... Nie mieszaj do tego Ingrid.
Przestań pożyczać Thomasowi auto.
Dajmy już sobie spokój, Annett. Zaczekaj tu.
Schweppenstette
Tęsknisz za Martinem, prawda?
- A jeśli nigdy nie wróci? - Wróci.
A tymczasem na pewno coś by ci dał.
- Pierścionek... - Jaki pierścionek?
Zniknął!
Masz zamknięte oczy?
Należał do mojej babki.
Czyli jesteśmy... zaręczeni?
- Szaleństwo, prawda? - Tak...
Ale jeśli mamy być razem, to muszę ci coś wyznać.
Co takiego?
Nie chcę, by między nami były tajemnice.
Żadnych sekretów. Nigdy.
Ale musisz obiecać, że nikomu tego nie powtórzysz.
Absolutnie nikomu.
Jestem oficerem Federalnej Służby Wywiadowczej.
Monitoruję dla nas działalność wojska NRD.
Myślałam, że jesteś adiutantem generała.
Bo jestem. To moja przykrywka.
Moja prawdziwa praca, to ta dla wywiadu.
Jesteś zła?
Nie wiedziałam, że jesteś taki fascynujący!
Co to w ogóle za pytanie?
Grupa kilkuset protestujących w zasadzie zachowała spokój.
Doszło do niewielkiego incydentu...
- Wolfgang? - Przepraszam, to tylko ja!
- Wejdź. - Przybył też Paul Nitze,
przewodniczący delegacji USA na konferencję w Genewie...
- Odniosłaś Renate do łóżka? - Tak jakby.
- Rany, ale znowu się skuła. - Dzięki, skarbie.
Wiesz co?
Pościelę ci łóżko. Zostań.
Nie.
Nie możemy nocować poza komuną.
Co to za zakazy? Ty też wstąpiłaś do armii?
Co to w ogóle są za ludzie?
O to chodzi w komunie.
Ale czemu nie możesz sama zdecydować o spaniu poza domem?
Mam nadzieję, że na siebie uważasz.
- Ludzie są naprawdę mili. - Do tego piję.
- Używasz prezerwatyw? - Mamo!
Przepraszam, obejrzałam program o tej nowej chorobie.
- Jest straszliwa! - Ale tylko geje ją łapią.
Po prostu używaj prezerwatyw, żebyś się niczym nie zaraziła.
Nie wiedziałem, kim była. Zaczepiła mnie w hotelowym barze.
- I później spotkaliście się w Brukseli? - Tak.
I co?
- Pieprzyliście się? - Tak, współżyliśmy.
Nie marnuje pan czasu, co?
- Mamy rok 1983. - Skoro pan tak sądzi.
- Przymusił ją pan? - Słucham?
Nie.
Powiedziała mi w Bonn, że właśnie rozstała się ze swoim chłopakiem.
Chyba szukała we mnie rozładowania stresu.
Podejrzewam, że byłem formą ucieczki od problemów.
Co mówiła o swoim byłym chłopaku?
Mało. Tylko tyle, że złamał jej serce.
A potem? Co działo się w Brukseli?
Wyszedłem od niej wcześnie rano.
Tylko raz rozmawialiśmy przez telefon.
Powiedziała, że wróciła do swojego byłego.
- I to wszystko? - Tak.
Po tym nie było już tematu.
Ostatnie pytanie. Mówiła cokolwiek o polityce?
- O czymś konkretnym? - NATO. Biznes.
Coś utkwiło panu w pamięci?
Nasza relacja nie opierała się na rozmowach.
Rozmawialiśmy o sprawach trywialnych. Na przykład o antykach.
- O antykach? - Tak.
Panna Seiler, to wielbicielka art déco.
W Brukseli kupowała właśnie nowe biurko.
Miało zostać dostarczone do biura Henrika Mayera.
Tak właściwie, to było w tym coś dziwnego.
Biurko miało być dla pana Mayera,
ale ten od razu podarował je pannie Seiler.
Słucham?
Mówi pan, że Mayer oddał biurko swojej sekretarce?
Tak. Kosztowało 420 tys. franków.
- Tudzież 10 tys. marek. - Potrafię liczyć.
Dziękuję panu.
Być może zadamy panu jeszcze kilka pytań.
Oczywiście.
Panie generale. Panowie. Odmeldowuję się.
Linda? Co robisz?
Dlaczego zapomniałeś wspomnieć mi o przecieku?
Co takiego?
- Gdzie to usłyszałaś? - W kawiarni!
- To prawda? - Tak.
To mój wydział, biuro Mayera! Muszę do niego jechać.
- To nie ma nic wspólnego z tobą. - Pewnie, że nie, ale...
Co tu jest grane?
To tajne.
Tajne? My się pobieramy! Miało nie być między nami tajemnic.
- Lindo... - Mów natychmiast, co się dzieje!
Znaleziono pluskwę w biurku. W biurze Henrika Mayera.
Podejrzewają, że podłożył ją tam szpieg.
Nie martw się. Już się tym zająłem.
Jak to "zająłeś się"?
Powiedziałem im prawdę.
Że Mayer podarował ci biurko. Bo to prawda, tak?
- Tak. - Uznali, że to podejrzane.
Słuchaj...
Gdy w poniedziałek będą cię wypytywać, powiedz im po prostu...
Mów o naszej nocy w Brukseli.
Nie mów, że teraz się widzieliśmy.
Bo pomyślą, że jesteśmy wspólnikami.
Powiedziałem im, że wróciłaś do swojego byłego.
- Jakiego byłego?! - Będzie dobrze.
Musisz im tylko mówić to, co ci kazałem.
Mayer za to beknie.
A ty wykręcisz się sianem.
- Że co zrobię? - FSW da ci pieniądze.
Żebyś spłaciła swoje długi.
- A co powiedziałeś o Mayerze? - Że to on za to beknie.
On jest szpiegiem, nie ty. Wykorzystał cię.
Musisz się teraz bronić.
Wiem, że to jedno wielkie gówno.
Ale kiedy już będzie po wszystkim,
nasze życie wróci do normy. Ja...
- Pobierzemy się i... - I zamieszkamy w domku pod Monachium?
Tak. To też.
Nalać ci trochę wody?
Tak?
Skąd wiedziałeś, że mam długi?
Powiedziałaś mi w Brukseli.
No odbierz. Ja i tak muszę spadać.
- Słucham? - To nie zadziałało!
- Zgubiłem ją! - Zaczekaj.
- Co się stało? - Linda!
- Bez imion! - Była tutaj!
Była wściekła, ale powiedziałem, że wszystkim się zajmę, i uwierzyła.
Ale potem mi zwiała! I nie wiem, gdzie jest!
- Mam przesrane! Co mam robić?! - Przede wszystkim się zamknij.
- Gdzie jesteś? - W Daun.
- Ktoś widział was razem? - Nie.
Wracaj do bazy i zachowuj się, jakby nic się nie stało.
Zrozumiałeś?
- Tak. - Skup się, Moritz.
Zajmę się tym.
Wszystko w porządku?
Wyglądasz, jakby miał cię szlag trafić.
- To ja! - Ratunku!
- Uspokój się, proszę! - Pomocy!
To ja, spokojnie. Nie skrzywdzę cię.
Hej, to ja.
- Nie zabijaj mnie! - Mówiłem: nie skrzywdzę cię.
Ty o niczym nie wiesz.
- Byłam z Henrikiem. - Co?
Co, myślisz, że tylko ty mnie chciałeś?
My się kochaliśmy!
Został przy żonie tylko ze względu na córkę.
- Dlaczego mi nie powiedziałaś? - Bo to nie twoja sprawa!
Ale jedno wiem: Henrik nie jest szpiegiem.
Wiesz co?
Zachód może spać spokojnie, bo Henrik Mayer
zapewnia Europie Zachodniej bezpieczeństwo.
To ty podrzuciłeś mi pluskwę, co, Moritz?
Jeśli w ogóle tak masz na imię.
To ty jesteś szpiegiem.
Ale nie dla naszego wywiadu, tylko dla jakiejś cholernej siatki z NRD!
Mam rację?!
Mimo to cię kocham.
Ale ja ciebie nie!
Jesteś kłamcą i jebanym komuchem!
Stać! Proszę się zatrzymać!
Jestem przy tobie.
Wszystko będzie dobrze. Jestem przy tobie.
Oddychaj, Linda! Zostań ze mną!
Zakopcie ciało, Kolibrze.
Prześliczne kwiaty.
- Dziękuję, kochanie. - Przepraszam za urodziny.
- Załatwiałem coś ważnego. - Doprawdy? Cóż takiego?
- Wolfgangu! - Naprawdę chcesz wiedzieć?
Organizujemy największy wiec pokojowy w całej historii Niemiec.
Przeciw podwójnemu podejściu i Pershingom II.
- I tym się zajmujesz? - Tak, a to dopiero początek.
Niesamowite.
Od kiedy zostałeś przywódcą tej szopki?
O co ci chodzi?
Ta banda bufonów, ci tak zwani pacyfiści,
cały ten ruch pokojowy, to tylko cholerna propaganda
sponsorowana przez komunistów, przez którą wychodzimy na idiotów.
- Cóż za cynizm. - Takie są fakty.
I mam tego już dość.
Nie dość, że muszę węszyć za komuchami w pracy,
to jeszcze mój własny syn zadaje się z ich sługusami.
Ta zgraja leniwych durniów palcem w bucie by nie ruszyła dla kraju!
Starczy już.
Koniec. Zabraniam uczestniczenia w tej głu...
- Możesz sobie zabraniać! - Siadaj!
Nie krzycz na niego. Możemy normalnie rozmawiać.
Jesteśmy rodziną, a nie konfliktem geopolitycznym!
- Usiądź, proszę, Alexandrze. - Dlaczego?!
- Bo matka tak sobie zażyczyła. - Nie mieszaj jej do tego!
Masz gdzieś moją opinię.
Każdego, kto się z tobą nie zgadza, uważasz za idiotę!
Albo rzygasz imperium zła, albo jesteś wrogiem!
Twoje życie jest czarno-białe! Gen. Eden kontra jebany świat!
I dokąd nas to zaprowadzi? Do wojny atomowej!
- Straszne. - Już nie możesz się doczekać, co?
- 10, 9, 8, 7, 6... - Uważasz, że tego chcę?
- Dokładnie tak! - Drogi przyjacielu,
pragnę pokoju, tak samo jak ty.
Masz szczęście, że nie dorastasz w Niemczech, w których się urodziłem.
Robię wszystko co w mojej mocy, by dzisiejsze Niemcy były lepsze!
Byśmy mogli żyć w Europie w pokoju, wolności i bezpieczeństwie!
Pomyśl nad tym choć raz!
Dla kogo to robię? Dla przyszłości, dla ciebie!
Dla mnie?!
To sobie powtarzasz, byś mógł spokojnie spać?!
Dla mnie! Rozśmieszasz mnie!
Rozstawiasz tu bomby atomowe, które rozwalą nas na kawałki!
Zniszczą życie na Ziemi! Zniszczą ludzkość i nas spopielą!
Dla mnie!
O nie. I wiesz co?
Robisz to, bo nic innego nie potrafisz!
Na niczym innym się nie znasz! Nie rozumiesz?!
- Tylko hierarchia i przemoc! - Zdecyduj.
Tylko to znasz! I powiem ci coś jeszcze.
W zasadzie jesteś takim samym nazistą, jak twój ojciec.
Żołnierzyk Hitlera.
Won mi stąd! Spieprzaj!
Wynoś się z mojego domu i więcej nie wracaj!
Nie chcę cię widzieć!
Uschi, przepraszam...
Parking przy Rue de la Fusée, Bruksela, Belgia
Dzień dobry.
Nie powinienem był godzić się na to spotkanie.
Będę się więc streszczać. Krótka piłka.
- Będzie pan dla nas pracował. - Czyli dla kogo?
Na bardzo korzystnych warunkach.
Nie ma mowy. Po moim trupie.
To samo powiedziałam mojemu zwierzchnikowi.
I w odpowiedzi... dał mi to.
W NATO nie będą zachwyceni. Pańska żona też nie.
A niechże to pani pokaże całemu światu.
Będzie mnie to kosztowało małżeństwo i karierę.
Ale nie myślcie, że dla ratowania skóry poświęcę swoje przekonania,
bo "na zgniłym Zachodzie nie ma moralności".
Sekretarka, z którą pan sypiał, była szpiegiem.
Tym, który zinfiltrował biuro i zdradził pańskie tajemnice.
Nam właśnie.
{c:$aaeeff}Tłumaczenie: kat Korekta: sindar
facebook.com/GrupaHatak facebook.com/SeriAllez